کارشناسیارشد مرمت و احیای ابنیه و بافتهای تاریخی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده: (510 مشاهده)
بتن بهعنوان یکی از پرکاربردترین مصالح ساختمانی معاصر، با ویژگیهایی چون مقاومت فشاری بالا، قابلیت شکلپذیری، دردسترسبودن و هزینه مناسب، جایگاه ویژهای در معماری و سازههای امروزی دارد. برخی از آثار معاصر معماری ایران و جهان که در فهرست میراث ملی و جهانی ثبت شدهاند، با بهرهگیری از بتن نمایان ساخته شدهاند. بااینحال، قرارگیری این سازهها در معرض شرایط جوی متنوع و آلودگیهای ناشی از کلانشهرها، بهویژه در طول زمان، موجب بروز فرسایش و تغییرات ظاهری و ساختاری در بتن میشود. عوامل مخربی همچون بارانهای اسیدی، ترکیبات شیمیایی موجود در جو، املاح محلول و فرسایش ناشی از باد و آب، بهتدریج موجب کاهش دوام و تضعیف ساختار بتن میگردند. این فرایند نهتنها به افت کیفیت بصری منجر میشود، بلکه ضرورت اقدامات حفاظتی و مرمتی را نیز اجتنابناپذیر میسازد. ازاینرو، حفاظت سطوح بتنی در برابر عوامل محیطی و شیمیایی، رویکردی حیاتی در نگهداشت و پایداری این سازهها به شمار میآید. در پاسخ به این چالش، بهرهگیری از فناوریهای نوین میتواند نقش مؤثری در افزایش دوام بتن ایفا کند. یکی از دستاوردهای مهم در این زمینه، اختراع پوشش مقاوم سیمانی ضدآب است که در سال ۱۳۹۵ ثبت و تأییدیه آن از سوی دانشگاه شیراز صادر شد. این پژوهش با رویکردی کاربردی انجامگرفته و در گام نخست به معرفی اختراع و شروع ایده آن پرداخته است. سپس با تبیین تشریح و توضیح آن و ماهیت و اهداف آن پرداخته و با ارائه نتایج آزمونهای عملکردی در تشدید شرایط محیطی و جذب آب، کاربری مرتبط آن ارائه شده است. نتایج آزمون جذب آب ۲۴ ساعته نشان میدهد که این پوشش با میزان جذب تنها ۰.۳ درصد، در مقایسه با نمونه شاهد سیمانی با جذب ۱۴.۸ درصد، عملکردی چشمگیر در نفوذناپذیری در برابر رطوبت دارد. افزون بر این، پوشش مذکور باضخامت حداقل یک میلیمتر، ویژگیهای ضدآب و مقاومت در برابر شوره و اسید را داراست. سهولت استفاده و قابلیت اعمال بر روی سطوح متنوع، از دیگر مزایای این فناوری محسوب میشود. نکته قابلتوجه آن است که پوشش مقاوم سیمانی ضد آب با حداقل تأثیر بصری، امکان حفاظت از بتن را بدون تغییر محسوس در ظاهر سطح فراهم میآورد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
باستانسنجی و اصالتسنجی اشیا موزهای و آثار تاریخی- فرهنگی. دریافت: 1404/8/28 | پذیرش: 1404/9/9 | انتشار: 1404/9/30